whaaa, het komt nu wel heel dicht bij. Over 2weken is het al zover!

Natuurlijk zou ik niet nu al een verhaal schrijven, terwijl ik nog niet eens in Thailand zit, als ik daar geen aanleiding voor had...

En natuurlijk zou ik ook niet gewoon op stage kunnen zonder er van te voren al iets misgaat... Afgelopen vrijdag kregen Stefanie, Iris (waarmee ik het project ga doen) en ik namelijk te horen dat ons project helemaalNIET door kon gaan!! Lichte paniek sloeg toe, want we waren ons al 2maanden lang aan het voorbereiden en hadden alles al uitgewerkt en klaar om te gaan. Gelukkig was er al een alternatief voor ons en zouden wij toch kunnen gaan. Maar dit project is in bijna alle opzichten anders.

Even voor de duidelijkheid: We zouden terecht komen op een dagverblijf waar kinderen met autisme en syndroom van down zitten. Deze zouden wij de hele dag mee moeten begeleiden. We zouden een half uurtje van Phuket afzitten in ons eigen appartementje, met drie eigen bedden, fornuisje,douche en westers!! toilet. opzich best wel luxe dus. De bevolking daar zijn ook niet de armste en we zaten overal dichtbij.

Maar nu was het alternatief dit: Engelse les geven aan 'normale' kinderen vanaf 6jaar. In een dorpje zo arm dat veel kinderen al vanaf hun 6e moeten gaan werken. één keer in de week moeten wij dan ook naar de werkplaats van die kinderen om les te geven, zodat ze toch nog een minibeetje geschoold worden. Het eerste wat ik dacht was ja hallo dat is kinderarbeid daar ga ik echt niet naar zitten kijken en gezellig één keer in week les geven. maarja als deze kinderen niet gaan werken kunnen ze ook niet overleven, waar ik natuurlijk ook geen voorstander van ben. Verder hebben we nog geen informatie gekregen en we gaan al over 2weken! we moeten ons dus even heel snel voorbereiden op een andere doelgroep en van gewoon normaal (best wel luxe) omschakelen naar het armste van het armste. Als ik de naam van het dorp zeg waar we terecht komen heeft iedereen daar al een voorstelling bij, het heeft namelijk.... Kuraburi, ergens in de bushbush en waarschijnlijk slapen we in een hangmat tussen de spinnen, ratten, slangen en allerlei andere beesten.

aangezien dit ons enigealternatief is hebben we dit dan ook maar meteen aangenomen, want niet naar Thailand gaan is natuurlijk ook geen optie. Nu ik er zo ook overna denk valt het ook allemaal wel mee, want wie wil er nu niet poepen en plassen in een kuil in de grond en i.p.v. wc papier, water en een lepel gebruiken??

Nee even serieus, vind ik het nu wel spannender om te gaan nu alles ineens om wordt gegooit zo kortdag. en ben ik blij dat ik deze kans krijg en ik deze kinderen mag helpen, waar het misschien wel meer nodig is dan het oude project wat ik eigenlijk zou uitvoeren.

oja op het oude project hadden ze computers met internet en zou ik jullie iedere dag lastig kunnen vallen. nu is maar de vraag of daar in de buurt ergens internet is maarja dat zie ik vanzelf..

Liefs